Μενού
«Μνήσθητί μου Κύριε...»

«Μνήσθητί μου Κύριε...»
Τα πόδια γυμνά τη γη πατούν.
Νιώθουν τον πόνο του αγκαθιού,
το βάσανο της πέτρας,
του κρύου την οδύνη,
της αβροχιάς το καύμα.
Θλίβεται η ψυχή,
η σκέψη ταπεινώνεται,
τα γόνατα λυγίζουν,
στο χώμα πέφτουν και ματώνουν.
Τα δάκρυα των θλίψεων ,
τρέχουν καυτά .
Τα χέρια υψώνονται,
λαμπάδες γίνονται,
για να καούν,
στη σιωπή της προσευχής,
στου δέους την αγρυπνία.
Τότε...
Θεέ μου ,
σε βλέπω να κατέρχεσαι,
με βλέμμα Σταυρού,
την πονεμένη την καρδιά,
να αγκαλιάζεις.
Η κατάκτηση ,
είναι «η ήττα»,
είπες....
Η γνώση της πενίας...
«η νίκη»
Η κραυγή του ληστή...
«ο θρίαμβος»
«Μνήσθητι μου , Κύριε....»

   Μωσαϊκό στίχων, π. Μωϋσέως Αγιορείτου